Adres Foto

Meditatie

 

Leer ons zó onze dagen tellen, dat wij een wijs hart verkrijgen. Psalm 90: 12

 

Psalm 90 is een psalm die traditioneel gelezen wordt op oudejaarsavond. Het is een psalm waarin direct tot God wordt gesproken. Eigenlijk bezingt Mozes al zijn hoop en aanvechtingen die hij heeft tijdens de reis door de woestijn. Hij spreekt over God als een toevlucht. Dat heeft hij de hele tijd ervaren in die woestijn, die een plek is waar de dood nooit ver weg is. Kennelijk heeft hij Gods nabijheid altijd gevoeld.

 

Naast de nabijheid is er ook de afstand. Dat God wezenlijk anders is. God is niet het vriendje waar we vroeger mee in de zandbak hebben gespeeld. God is van een totaal andere categorie. Laat staan dat we God kunnen doorgronden. God is de schepper van alles wat bestaat. God is eeuwig. Hij was er voordat de bergen geboren waren.
God gaat boven de tijd uit. Hij heeft de schepping voortgebracht. Hij heeft de aarde gemaakt door orde te scheppen in de chaos. Door te scheppen begon het leven, en daardoor begon de tijd te tikken. Tijd heeft namelijk betrekking op wezens die een afgebakende periode van leven hebben. God is eeuwig. God is dus geen verleden tijd en wordt dat dus ook nooit.

 

Rond oudejaarsavond gaan onze gedachten onbewust terug naar hen die ons zijn ontvallen. Het oudejaarsfeest is ondanks alles ook het feest van de lege stoelen. “U doet de sterveling terug keren tot het stof.” Deze harde boodschap komen we regelmatig tegen in de wijsheidsliteratuur. De dood maakt alles relatief.
Zo zit het ook met de mens. We willen leven, en het leven is ook uitbundig. Het leven is het licht van de mensen. Het is iets positiefs, maar er komt een keer een einde aan. Net zoals het woestijngras, dat maar één dag leeft. In tegenstelling tot God is een mens beperkt. We zijn begrensd.

 

Tegenwoordig hebben we nog wel eens de neiging om God ter verantwoording te roepen. We willen pas in God geloven als Hij bij ons op de koffie komt. Dan moet hij vooral heel goed naar ons luisteren. In deze psalm wordt echter een andere toon aangeslagen. De ware wijsheid begint bij de vreze des Heeren. We staan niet op gelijke hoogte, en we hebben niets in te brengen.

 

Vandaar dat ons geleerd wordt om onze dagen te tellen. Dat betekent dat je je bewust bent van je eindigheid en van je beperktheid. Je laat je niet leiden door tijdelijke zaken. Het gaat om wat eeuwig is, en vaststaat bij God. Leven volgens de wijsheid is dus een bewust leven. Je hebt een bepaalde tijd. laat die niet door je vingers glippen.
Daarom de vraag aan God om terug te keren. De gelovige strekt zijn handen uit naar God. Hij weet dat hij daar zijn heil van moet verwachten. In het eigen leven vinden we het immers niet. Als we ons als goden gaan gedragen, wat we heel veel mensen zien doen, dan leven we verkrampt. Vroeg of laat komen we tot de conclusie dat het ons bij de handen afbreekt.

 

We vragen of God het werk van onze handen wil bevestigen. Zodat we ons niet voor niets hebben uitgesloofd. Daarom is deze psalm een bede om ontferming. Wees met ons, ook in onze kwade dagen. Hoe de toekomst er uit ziet weten we niet. Daar gaan wij niet over. Ook wat het nieuwe jaar ons brengt is onbekend. Daarom hopen we en bidden we dat God met ons mee trekt 2020 in. Want als God voor ons is wie kan dan tegen ons zijn?

 

Ds. A.B. Broekman

 

Erediensten
  • 21 februari 2020 Mw. R. Stoter
  • 23 februari 2020 Ds. A.B. Broekman
  • 28 februari 2020 Ds. B. Gras
  • 1 maart 2020 ntb
  • 6 maart 2020 Dhr. K. Jonkman